UDTR — Radar mondial des droits de la Nature

Batı Sanatında Orta Çağ’dan Çağdaş Sanata Peyzaj Resminde Yeşil

Identification

Clé publique

doi:10.37609/akya.4209.c20331

Auteurs

Gülçin Karaca

Année déclarée

2026

Langue déclarée

tr

Type source

book-chapter

Première détection

2026-11-09T19:11:20.660207+00:00

Dernière observation des métadonnées

2026-11-09T19:11:20.660207+00:00

Dernière vérification HTTP

Non effectuée

Résumé documentaire — langue originale

Bu çalışma, yeşil rengin Avrupa resim tarihinde özellikle peyzaj resmi bağlamında geçirdiği dönüşümü ele almaktadır. Yeşil, tarih boyunca hem yaşam, umut ve doğayla ilişkilendirilmiş; hem de zehir, düzensizlik gibi olumsuz anlamlar taşıyan ikircikli bir renk olarak değerlendirilmiştir. Peyzaj resmi ise doğanın basit bir yansıması değil, kültürel ve estetik kodlarla yeniden kurgulanan bir temsil alanı olarak tanımlanır. Orta Çağ’da yeşil, özellikle bahçe ve ilkbahar imgeleri üzerinden gençlik, aşk ve uyumun sembolü olarak öne çıkar. Rönesans’la birlikte doğa, ilahi bir düzenin parçası olmaktan çıkarak insan merkezli, gözleme dayalı bir anlayışla ele alınır ve peyzaj, çoğunlukla figürün arka planında yer alır. Kuzey Rönesansı’nda ise doğa daha ayrıntılı ve gerçekçi biçimde incelenir. On yedinci yüzyılda peyzaj, klasik idealler doğrultusunda yeniden kurgulanırken, Lorrain gibi sanatçılar doğayı ışık ve atmosfer üzerinden idealize eder. On dokuzuncu yüzyılda Constable ile birlikte doğrudan gözleme dayalı yaklaşım güçlenir. Empresyonizm ise renk ve ışığı bağımsız bir ifade aracına dönüştürür ve yeşili optik bir olgu olarak ele alarak rengin Modernizm’deki yaklaşımını belirler. Cézanne ve Van Gogh gibi sanatçılar ise, yeşili nesnel bir renk olmaktan çıkarıp öznel, yapısal ve duygusal bir ifade aracına dönüştürmüş; böylece doğa temsili, sanatçının yorumuna dayalı çoğul bir yapıya evrilmiştir. Bu değişimler çağdaş sanat için yeşilin temsilin ötesine geçerek kavramsal, eleştirel ve deneyimsel anlam katmanları üreten bir estetik araç haline gelmesine olanak açmıştır. This study examines the transformation of the color green in the history of European painting, particularly in the context of landscape painting. Throughout history, green has been associated with life, hope, and nature, but it has also been viewed as an ambiguous color carrying negative connotations such as poison and disorder. Landscape painting, however, is defined not as a simple reflection of nature, but as a representational space reconstructed through cultural and aesthetic codes. In the Middle Ages, green stood out as a symbol of youth, love, and harmony, especially through images of gardens and spring. With the Renaissance, nature ceased to be part of a divine order and was approached with a human-centered, observation-based understanding, and the landscape often took its place in the background of the figure. In the Northern Renaissance, nature was examined in a more detailed and realistic manner. In the seventeenth century, while landscape painting was reconstructed in line with classical ideals, artists like Lorrain idealized nature through light and atmosphere. In the nineteenth century, with Constable, the approach based on direct observation strengthened. Impressionism, on the other hand, transformed color and light into independent means of expression and, by treating green as an optical phenomenon, determined the approach to color in Modernism. Artists like Cézanne and Van Gogh transformed green from an objective color into a subjective, structural, and emotional means of expression; thus, the representation of nature evolved into a pluralistic structure based on the artist's interpretation. These changes have allowed green to transcend representation in contemporary art, becoming an aesthetic tool that generates conceptual, critical, and experiential layers of meaning.

Identifiants

OPENALEX

W7220410185

DOI

10.37609/akya.4209.c20331

Repères documentaires

Famille documentaire

Chapitre d’ouvrage

Types déclarés par les sources

book-chapter

Entités naturelles mentionnées

Paysage

Les mentions d’entités ne constituent pas une preuve de reconnaissance juridique. La juridiction étudiée est distincte du pays d’affiliation des auteurs.

Description bibliographique du livre

Disponibilité non établie

Sources

OpenAlex · Document 1 · Document 2

• DOI · https://doi.org/10.37609/akya.4209.c20331
• OpenAlex · https://openalex.org/W7220410185

Statut documentaire

Pertinence à examiner

Bibliothèque

Cette identité n’est pas encore intégrée à la Bibliothèque juridique.